Van Stinkpis naar Spinvis

Drie jaar geleden had ik nooit kunnen denken dat ik vrijwillig naar een concert van Spinvis zou gaan. Behalve wanneer ik er een flink geldbedrag voor zou krijgen, zag ik mezelf echt niet luisteren naar die rare, psychedelische klanken en vage teksten. Want zo zag ik het toen nog.

spinvis

Afgelopen weekend gebeurde het dan toch. Samen met vriendlief en nog wat Spinvis-fans uit onze vrienden- en familiekring ging ik naar zijn concert. En ik had een geweldige avond.

Toen ik mijn vriend zo’n drieënhalf jaar geleden leerde kennen, vond ik alles leuk aan hem, behalve zijn muzieksmaak. Op zijn kleine kamertje in zijn ouderlijk huis liet hij mij kennis maken met de band Spinvis. Die naam klonk mij al net zo vaag in de oren als de muziek die ze maakten.

Ik sta heus wel open voor nieuwe muziekstijlen of artiesten, maar deze muziek, als je het al zo kan noemen, kon ik met geen mogelijkheid waarderen. Ik noemde de band dan ook, heel kinderachtig, Stinkpis.

Om je een indruk te geven van de muziek, hier wat willekeurige teksten:
Bewaar een steen in je tas
Uit het land waar je sliep

Of wat te denken van:
De stad kleedt zich uit
Ze zuipt als een bruid

Is dat nou een poging tot slechte rijmelarij , of zit hier meer achter?
Nummers met titels als ‘Wespen op de appeltaart’ of ‘Ik wil alleen maar zwemmen’, maakten het beeld van Spinvis niet echt beter. Die teksten zijn nog één ding, maar de zangstem van Erik de Jong, de man achter Spinvis, ligt nou ook niet bepaald prettig in het gehoor. Zijn praatstem is hetzelfde als zijn zangstem: saai, monotoon en bijna alsof je wordt gehypnotiseerd.

Vriendlief deed zijn stinkende best om mij de muziek te laten waarderen, maar deze pogingen mislukten finaal. Hij nam me ooit mee naar een openluchtconcert van hem. Zonder band, maar met gitaar en een hoop vreemde apparaten kreeg ik, als dat al mogelijk was, een nog grotere afkeer van de muziek dan ik al had.

Het heeft lang geduurd, maar ik kan nu zeggen dat ik echt van Spinvis ben gaan houden. Of nou ja, van zijn muziek dan. Dat heeft waarschijnlijk ook te maken met het feit dat vriendlief, sinds we samenwonen, de muziek regelmatig draait.

In het begin sputterde ik tegen, totdat ik mezelf er na een tijdje erop betrapte dat ik aan het meezingen was. Ik schrok er zelf van, en vriendlief ook. Ik deed nog alsof ik een ander liedje zong, maar dat geloofde hij natuurlijk niet. Hij was te blij dat hij me na al die jaren zover had gekregen.

Toen we zaterdag naar het concert gingen, was dat dan ook een behoorlijke doorbraak te noemen. In de week voorafgaand aan het concert deelde ik al een voorzichtige ‘like’ uit op Spinvis’ Facebookpagina. Hoewel, voorzichtig was het niet meer te noemen nadat vriendlief er een printscreen van maakte en het met al zijn FB-vrienden deelde, met daarbij de veelzeggende tekst: “Het duurde haast drieënhalf jaar aan lobbyen, subliminale boodschappen versturen en ellenlange discussies voeren, maar dan heb je ook wat! *trots*”

Het concert was, zoals ik al zei, echt super. Alle nummers die ik leuk vind kwamen voorbij. Ik zong ze stuk voor stuk mee, maar dit keer zonder schaamte. Wie had dat drie jaar geleden gedacht? Ik in elk geval niet, en vriendlief al helemaal niet. En nu? Je hoort me zingen waar ik ga, in alle talen van mijn tong, na na na na na na…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *