Overbodige opmerkingen: “wat ben jij wit!”

Nu het weer in Nederland de laatste week enigszins op zomer begint te lijken, kunnen eindelijk de bijbehorende fladderende jurkjes, korte rokjes en broekjes uit de kast worden getrokken. Heerlijk! Mij hoor je absoluut niet klagen, behalve over het feit dat mensen mij nu opeens massaal aanspreken op mijn witte vel.

Ik ben een echte Hollander: donker haar, bijna 1.80 lang, blauwe ogen en spierwit. Ik ben niet gezegend met een mooi bruin tintje, al had ik dat dolgraag gewild. En áls de zon dan begint te schijnen, word ik niet bruin, zoals zovelen, maar behoud ik diezelfde witte teint. Ik kan zonnen wat ik wil, maar bruin zal ik nooit worden. Hooguit word ik beige, en dat is voor mij al reden genoeg om een fles champagne open te trekken.

Elk jaar is het weer hetzelfde liedje. Zodra de temperaturen boven de twintig graden komen en ik net als iedereen in een zomers jurkje loop te paraderen, krijg ik dezelfde opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd. “Goh, wat ben je wit!” “Jeetje, wat een melkflessen heb jij, zeg!” “Je benen geven bijna licht!” Waarop ik dan wil antwoorden: “Oh, wat fijn dat je ’t even zegt! Ik dacht al dat ik m’n witte legging nog aan had!”

Wat is dat toch, dat mensen dit soort dingen zeggen? Inmiddels ben ik er wel aan gewend, maar leuk is anders. Toen ik in de puberteit zat en behoorlijk onzeker was, kon ik er zo nachten van wakker liggen als iemand een dergelijke opmerking maakte. Als we dan terugkwamen van vakantie was het weer zover: mijn ouders en broertje waren poepiebruin, en aan mij was niks te zijn. Sommige mensen vonden het leuk dat nog even te benadrukken: “Wat zijn jullie lekker bruin zeg! O, alleen Laura valt buiten de boot.” Hé, bedankt! Dat is echt een boost voor mijn zelfvertrouwen!

Ik kan niks aan de kleur van mijn huid doen. Blijkbaar vergeten veel mensen dat. Ja, ik kan onder de zonnebank liggen, maar dat schijnt niet echt goed voor je te zijn (net als echt zonnen natuurlijk). En ja, ik kan me insmeren met zelfbruiner, maar dat is al een paar keer op een fiasco uitgelopen (oranje plekken en vlekken all over the place). Maar ik ga toch ook niet tegen iemand zeggen dat ie best wel dikke armen heeft of dat ie een moedervlek op z’n wang heeft? Als het goed is weet iemand dat zelf ook wel. De eerstvolgende die nu een opmerking maakt over mijn blanke huid, kan een schop onder zijn bruine kont verwachten. Van mijn witte voet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *