Op sollicitatie bij het Jeugdjournaal

Al een paar jaar roep ik dat ik bij het Jeugdjournaal wil werken, later als ik groot ben. Nu ik aan het solliciteren ben voor een tweede stageplek kreeg ik eindelijk de kans om een hengeltje uit te gooien bij het programma van mijn dromen. Na dagen van zwoegen op de perfecte sollicitatiebrief kreeg ik na een paar weken dan het verlossende telefoontje: ik mocht op gesprek komen.

]Dat telefoontje was eigenlijk niet meer dan een voicemailbericht. Na het afluisteren ervan heb ik in mijn eentje een vreugdedansje door de kamer gemaakt van blijdschap. Mijn droomstage was een stapje dichterbij! Mijn jubelstemming maakte snel daarna alweer plaats voor zenuwen: het gesprek zou al over een week plaatsvinden, dus erg veel tijd om me tot in de puntjes voor te bereiden had ik niet.

Waarom zo nerveus voor een sollicitatie voor slechts een stage? vraag je je misschien af. Ja, dat is een goede vraag. Al zo lang ik op de School voor Journalistiek zit roep ik dat ik bij het Jeugdjournaal wil werken. Van eerdere stagiairs hoorde ik al dat ze niet jan en alleman aannemen, zoals bij mijn eerste stage min of meer het geval was. Na een strenge selectie in de brieven (dit keer hadden ze er 25 gekregen) volgt een nog strengere sollicitatieronde waarin ze inschatten of je bij het Jeugdjournaal past en de juiste ideeën hebt.

Ik vind kinderen geweldig. Kinderen tussen de 9 en 12 jaar oud, de doelgroep van het Jeugdjournaal, zijn eerlijk, open, oprecht, eigenwijs, grappig en nemen geen blad voor de mond. Televisie maken voor kinderen vind ik het leukste wat er is. Op dit moment maak ik op school een jeugdprogramma dat wordt uitgezonden op RTV Utrecht, NOON. Zo leuk om met die kinderen te werken! Je kan lekker creatief zijn in je items en een keer een grapje tussendoor maken in je presentatie. Zo liet ik me in een item over judo in de houdgreep nemen door een 11-jarige.

Wat ontzettend goed uitkwam, was dat ik enkele dagen voor de Grote Dag een gastles kreeg op school van een verslaggever van het Jeugdjournaal. Perfect! Natuurlijk heb ik als een gek meegeschreven, zodat ik de feitjes stuk voor stuk kon oplepelen bij de eerste vraag van de eindredacteur (‘Wat weet je van het Jeugdjournaal?’). Zijn ogen werden groot toen ik de precieze datum van de eerste uitzending benoemde en mijn overige kennis tentoonspreidde alsof het niets was.

Op de dag zelf gierden de zenuwen door mijn lijf. Zo erg, dat ik bang was dat het het gesprek op een negatieve manier zou beïnvloeden. Ik wilde dit al zó lang zó ontzettend graag, en nu was het moment daar. Als ik dit zou verpesten zou ik mezelf dat nooit vergeven. Daarom rende ik van te voren nog even naar de drogist voor kalmeringstabletjes. Of het daadwerkelijk heeft geholpen weet ik niet, dat zal het telefoontje dat ik deze week krijg uitwijzen…

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *