Ik stond met lakens om me heen in een weiland

Als je een creatieve studie doet, zit je niet alleen met je neus in de boeken. Zo stond ik vorige week met lakens om me heen gedrapeerd in een weiland, waar ik probeerde een driekoppig monster te verslaan.

herakles

De afgelopen tien weken ben ik op school bezig geweest met de specialisatie cultuur. Vakken als film, literatuur en beeldende kunst vond ik stuk voor stuk interessant, maar dit was niet het enige waar we aan het eind van de periode op werden getoetst. In groepjes moesten we werken aan een grote researchopdracht, met als klap op de vuurpijl een eindpresentatie, die afgelopen woensdag plaatsvond.

Wij besloten drie afleveringen voor Het Klokhuis te maken, met als thema Griekse mythologie. Na weken van hard werken moesten we ons werk presenteren aan de klas, coach en beoordelende docent. Hoe we dat deden, mochten we helemaal zelf weten, maar het moest veertig minuten duren, waarvan tien minuten bestond uit een ware audioslideshow (onze docenten vinden het altijd leuk om iets een heel dure, liefst Engelse naam te geven, dat klinkt zo hip. Maar eigenlijk is het gewoon een fotofilmpje).

Omdat we journalistiek studeren, en dat toch wel een enigszins creatieve opleiding is, leek het ons leuk om de presentatie ook op een originele manier te brengen, in plaats van traditioneel uitleggen wat we hebben geleerd. Van een ander groepje hoorden we dat ze een talkshow deden, maar wij konden maar niks bedenken waarmee we op een zowel entertainende als informatieve manier konden presenteren.

Tot ik er ’s nachts een keer over droomde (kun je nagaan hoe dit alles de afgelopen weken mijn leven beheerste). Met z’n vieren gaven we een spetterende show weg in de vorm van een fantastische quiz. Toen ik het de volgende dag aan mijn groepsgenoten vertelde, niet eens met de bedoeling er echt iets mee te doen, waren ze zo enthousiast dat we besloten het gewoon te doen. We werden enorm melig van de ideeën die in ons opkwamen en bedachten de presentatie als Lotto Weekend Millionairs te doen. De naam veranderden we van ‘weekend’ naar ‘greekend’, om toch een beetje in Griekse sferen te blijven. Inderdaad, heel flauw (of Flauwra, zoals een klasgenoot me treffend noemde).

Om ook het Klokhuis erin te verwerken, maakten we voor de audioslideshow foto’s van onszelf waarop we enkele verhalen uit de Griekse mythologie uitbeeldden. Met lakens om ons heen als Griekse kledij, stonden we in het weiland waar ik als Herakles het driekoppige monster probeerde te verslaan. Reuze spannend, maar vooral ontzettend grappig. Ik kan het de bouwvakkers niet kwalijk nemen dat ze met opgetrokken wenkbrauwen naar het schouwspel keken vanuit de keet een eindje verderop.

Al met al vonden we zelf dat we een prachtige audioslideshow en presentatie in elkaar hadden geflanst. Dit kon twee kanten opgaan: óf het publiek vond het net als wij enorm grappig, óf het begreep onze humor niet en zou bij elk grapje stilvallen. Onze andere grote angst was dat één van ons de slappe lach zou krijgen, zoals bij de repetities namelijk meerdere keren het geval was.

Gelukkig gebeurde het eerste. Het publiek klapte en juichte enthousiast mee en zelfs één van de docenten, die normaal altijd wat nors uit de hoek komt, kreeg een glimlach op zijn gezicht.

Toen ik als kandidaat speelde dat ik een vraag niet wist, riep iemand vanuit de zaal: “Zet een hulplijn in!”, met de gedachte dat we daar niet op waren ingespeeld. Maar wat is Lotto Weekend Millionairs zonder hulplijnen? We gooiden hoge ogen met het feit dat we zelfs daaraan hadden gedacht.

De presentatie was een groot succes. Allemaal konden we ons lachen inhouden, al was het soms met moeite. De beoordeling moeten we nog afwachten, maar er moet wel iets heel geks gebeuren wil dat verkeerd uitpakken. En dat allemaal dankzij mijn droom.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *