Het leed dat FIFA heet

internethusband300Terwijl ik dit stukje zit te typen, zit vriendlief nog geen twee meter verder zich uit te sloven op zijn Playstation. En wel met FIFA; het voetbalspel waarmee hij elke vrije minuut die hij heeft doorbrengt. Het is een scenario dat zich vaker voordoet bij ons thuis en daar word ik niet altijd even vrolijk van…
“Oh, oh, oh… NEEEEEE!! Aaah, kak! Kutscheids!” Die woorden klinken regelmatig door in ons kleine woonkamertje. Vaak gaat het gepaard met handen die naar zijn hoofd grijpen en die hij vervolgens in zijn schoot laat zakken. Terwijl ik met opgetrokken wenkbrauwen naar het tv-scherm staar, probeert hij me uit te leggen wat er zojuist is mis gegaan. “Ik stond de hele tijd 2-1 voor en toen kreeg ik in de laatste minuut een penalty tegen die vet onterecht was!” Oké. “Nee, niet oké dus!”
Waar vriendlief ook heel goed in is, eigenlijk altijd al geweest, is de schuld op iemand anders afschuiven. “Jaaa zeg, niet zo gek dat ik verlies, dit team heeft vier sterren terwijl ik er maar drie heb!” Of, ook een veelgehoorde reden als hij weer eens verliest: “Dat komt door de regen op het veld: de bal glijdt nu telkens door.” Tuurlijk, schatje.
Inmiddels heb ik ook het gevoel de commentators, “Mijn naam is Evert ten Napel” “En ik ben Youri Mulder!”, steeds beter te leren kennen. Erg moeilijk is dat ook niet, aangezien de opmerkingen en grapjes, voor zover die daarvoor door kunnen gaan, wel erg vaak terugkomen. “Je staat in de weg scheids!” “Dat was het einde van het balbezit, komt er een counter?” Wat boeit het mij of er een counter komt of niet?! Ik weet niet eens wat het is…
Het is zelfs zo erg hij een gat in de lucht sprong toen bleek dat de Playstation van zijn neefje vorig jaar tijdens een familievakantie meeging. Nu hoefde hij niet een week lang af te kicken van zijn FIFA-verslaving. Toen ik me een tijdje terug beklaagde bij een vriendin over het FIFA-leed, vertelde ze dat zij hetzelfde probleem heeft met haar vriend. Alleen ervaart zij het niet als een probleem, nee, ze speelt zelfs vrolijk mee! “Moet je ook eens doen!” zei ze enthousiast. Geen haar op m’n hoofd die het ook maar één seconde overweegt.
Dat ik niks met voetbal heb, moge duidelijk zijn. De enige keer dat ik mee sta te juichen is tijdens een EK of WK als Nederland speelt. En dan gewoon vanwege de gezelligheid en het groepsgevoel, niet omdat ik het spelletje nou zo boeiend vind. Als Nederland een belangrijke wedstrijd verliest, snap ik dat mensen daarvan balen. Maar dat vriendlief zijn dag kan laten verpesten omdat hij alwéér niet is gepromoveerd bij FIFA, daar kan ik met m’n hoofd niet bij. Dames, hoe gaan jullie om met de game/voetbal/FIFA-verslaving van jullie mannen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *