Een dag uit het leven van een smartphoneverslaafde

Bijna een jaar geleden drong de smartphone drong mijn leven binnen. En hoe moeilijk ik het ook vind om te toe te geven, ik kan inmiddels niet meer zonder.

De voornaamste reden dat ik meeging in de hype, was om te kunnen whatsappen. Al mijn vrienden deden het en ja, je wilt er toch een beetje bij horen. Het leek me ook wel erg makkelijk, én goedkoop, gezien mijn hoge rekeningen in de laatste maanden van het smarthpone-loze tijdperk. Financieel gezien ben ik er dan ook iets op vooruit gegaan, want sms’en buiten de bundel is duur, heel duur.

Bij elk geluidje, piepje of trilling van mijn mobiel móét ik even kijken. Soms gaat het zelfs zo ver dat ik dénk dat m’n mobiel me roept, maar dit blijkt dan (helaas!) niet zo te zijn. Klinkt herkenbaar? Kan kloppen, want dit is sinds een aantal jaar een bekend fenomeen en wordt ‘ringxiety’ genoemd.

Anyway, bij elk teken van leven van mij mobiel moet ik ‘m pakken en kijken wat er loos is. Dit tot ergernis van velen, inclusief mijzelf. Ik vind het nooit echt netjes als iemand in een gezelschap zijn mobiel uitgebreid gaat checken, maar soms ontkom je er gewoon niet aan. De angst om iets te missen is groter dan de wil om beleefd te zijn. Niet alle berichtjes hoeven meteen beantwoord te worden, en dat doe ik dan ook niet altijd. Maar soms is het gewoon nodig, bijvoorbeeld omdat je vriendin een spannende date heeft en ze je op het toilet op de hoogte houdt van de avond. Beetje onbeleefd om dan niet te reageren, toch?

Ik verbaas me er overigens over hoe snel ik afhankelijk ben geworden van mijn mobieltje. Een jaar geleden had ik dat nooit gedacht. Ik gebruik mijn telefoon vooral om berichtjes te sturen, maar ook Facebook en Twitter check ik meerdere keren per dag. Gek eigenlijk dat ik nog geen last heb van mijn wijsvinger, door het vele swipen om zo de nieuwsfeed als een malloot te verversen. Het checken van die social media doe ik ook niet echt uit noodzaak, het is vaak meer uit verveling, als ik bijvoorbeeld op de bus sta te wachten. Maar ook als ik thuis voor de tv zit pak ik ‘m tijdens (en voor, en na) de reclameblokken erbij, gewoon om op de hoogte te blijven van wat er leeft onder mijn vrienden of om een woordje te leggen op Wordfeud (ja, ik speel het nog steeds).

Maar laat ik vooral niet vergeten te melden dat de smartphone gewoon een geweldig handige uitvinding is. Hoe vaak heb ik hem al niet moeten gebruiken omdat ik de weg kwijt was! Thank god for Google Maps! Of die keer dat ik een sollicitatie had en vergeten was met wie ik het gesprek ook al weer had. Snel even op m’n mail checken en ik weet het weer. Staat anders toch een beetje knullig. En laat ik de OV-apps niet vergeten. Toch wel fijn als je weet dat je nog best een halfuurtje kunt blijven zitten in dat restaurantje omdat je bus voorlopig toch niet komt. En hoe vaak heb ik niet een hoog oplopende discussie op tijd kunnen sussen door uitsluitsel te geven dankzij Wikipedia?

En ja, zo af en toe, een paar keer per week, gebruik ik mijn telefoon ook wel om te bellen. Maar alleen als het echt niet anders kan…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *