Een dag tussen de fashionista’s

Afgelopen zaterdag was ik bij de Grazia Fashionbloggers Masterclass. Ik had een plek gewonnen, wat kwam doordat ik een paar weken daarvoor een mode-gerelateerde blog had geschreven voor school. Ik moet toegeven dat ik in de week daarvoor al bezig was met mijn outfit, want ik wilde me natuurlijk wel thuis voelen tussen de modepopjes of, zoals ze het zelf liever noemen, fashionista’s.

macarons

In een chique hotel aan de Amsterdamse Keizersgracht stond een man in pak me al op te wachten om mijn jas aan te nemen. Zweetdruppeltjes parelden op mijn voorhoofd, omdat ik bijna te laat was gekomen. Maar hé, geen probleem want: fashionably late is hip.

Ik hou van mode. Ik vind het leuk om er goed uit te zien en ’s avonds alvast een leuke outfit voor de volgende dag klaar te leggen. Shoppen is één van mijn favoriete hobby’s en ik geef best wat geld uit aan kleding, schoenen, tassen en sieraden. Maar om nou te zeggen dat ik een eigen stijl heb? Nee, niet echt.

Dus daar stond ik tussen prachtige meisjes, de meeste van mijn leeftijd. Ik ontdekte slechts één man in het publiek en een paar wat oudere vrouwen. Iedereen zag er fantastisch uit op hun hoge hakken en met hun stuk voor stuk prachtige, en zo te zien dure, tassen. Toen ik de trap af liep had ik het gevoel alsof alle ogen op mij gericht waren. Wat misschien ook wel zo was, want, zo besefte ik later, mijn tas kon eigenlijk echt niet meer. De hengsels waren versleten en hij was gewoon helemaal afgedragen. Wat was ik blij toen blogger Sabrina Meijer, die een onderdeel van de masterclass verzorgde, vertelde dat ze dol is op afgedragen, versleten tassen.

Na lang nadenken had ik die ochtend een simpele zwarte skinnyjeans aangedaan (H&M), met daarop een donkerrode Primark-blouse. Daarvan was het de bedoeling dat die in mijn broek zat en er losjes overheen zou vallen. Maar door alle haast zag het geheel er iets anders uit dan ik voor ogen had. Bovendien draag ik zelden hakken. En als ik ze al draag is dat op een feestje waarvan ik van te voren weet dat ik kan zitten en verwissel ik ze pas op het laatste moment met mijn platte laarsjes.

In de grote zaal stonden op de statafels macarons en prachtig versierde cupcakes. Vooral de cupcakes waren zó mooi dat ik dacht dat ze er voor de sier stonden. Iedereen fotografeerde ze ook en ik heb er niemand van zien eten. Daardoor durfde ik ze ook niet te proberen, dat had me vast nog meer starende blikken opgeleverd.

Ik raakte aan de praat met twee meiden. Ze vroegen me of ik zelf ook een fashionblog heb. Nee, dus. Wel een site, vertelde ik enthousiast, waarop ik mijn artikels en filmpjes zet die ik voor mijn studie maak. “Oh. En zet je er ook foto’s op van je outfits?” vroeg het ene meisje. Weer nee, dus. Ze waren wel nieuwsgierig naar mijn site, dus die heb ik hen gegeven. En uit beleefdheid vroeg ik ook naar die van hen.

De masterclass was trouwens wel interessant. En ook de goedgevulde goodiebag die we aan het eind van de ochtend mee naar huis kregen, was niet verkeerd. Toch voelde ik me niet helemaal op mijn plek. Een toekomst als fashionblogger zit er voor mij denk ik niet in. Daarvoor vind ik mijn outfits gewoon niet speciaal genoeg dat ik ze met de rest van de wereld wil delen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *