Dromen van mijn droomhuis

Vorige week kwam ik terug van een weekje vakantie in de Ardennen. Met de schoonfamilie brachten we voor het derde jaar op rij de week door in een prachtige, enorme villa midden in de natuur. Zwembad, sauna, een grote tuin; luxer kon haast niet. Het was een heerlijke week, maar bij thuiskomst kon ik er niet echt van nagenieten, omdat het verschil met mijn miniappartementje in de stad ineens wel érg groot was.

droomhuissss

Mijn vriend en ik wonen nu ruim 2 jaar in ons appartement en we zijn er over het algemeen hartstikke blij mee. De ligging in een leuke buurt en vlakbij het centrum kan niet beter, en met een aparte slaapkamer en relatief grote badkamer hebben we niks te klagen. Zou je zeggen.

Zij het niet dat het toch wel aan de kleine kant is voor twee personen. Dan heb ik het niet alleen over het feit dat de privacy in huis vaak ver te zoeken is, maar ook de ruimte om onze (vooral mijn) spullen op te bergen is niet al te groot. Zeg maar gerust veel te klein.

Dit maakte dat ik bij het uitpakken van mijn koffer huilend mijn kleren in mijn veel te kleine klerenkast propte. Tja, ik was een week lang een geweldige master bedroom gewend met vijf kasten om mijn kleren in op te bergen! Nu moet ik het weer doen met de veel te kleine Ikea-klerenkast, die ik ook nog moet delen met vriendlief.

Ook het feit dat we geen tuintje of balkon hebben maakt het niet veel makkelijker, vooral niet in de zomermaanden. Ons huisje heeft een plat dak, waar wij direct onder wonen. Je begrijpt dat we ons appartement uitzweten als het kwik boven de twintig graden stijgt. In die gevallen vluchten we dan ook als gekken naar het park, dat zich – thank god – op loopafstand bevindt.

En dat is heus geen straf. Wij zijn gelukkig niet de enigen die ons kleedje daar uitspreiden (en waarschijnlijk dus ook niet de enigen zijn zonder tuin of balkon!) en van mensen kijken raak ik nooit verveeld. Biertje in de ene hand en een boekje in de andere en je hebt aan mij geen kind. Maar wat zou het fijn zijn als we lekker konden neerploffen in ons eigen tuintje! Het hoeft heus niet groot te zijn, als er maar twee stoelen in passen, zodat we lekker buiten kunnen eten en van de zon genieten.

Voorlopig blijft het nog even bij dromen, want we kunnen pas verhuizen als ik een baan heb… En aangezien ik eind dit jaar pas afstudeer kan dat nog wel even duren. Maar wat is het een heerlijk vooruitzicht dat we (hopelijk) volgend jaar kunnen van de zon in ons eigen tuintje!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *