De magie van de Efteling

Afgelopen weekend was ik in de Efteling. En ondanks het feit dat ik inmiddels volwassen ben, voel ik me altijd weer even kind als ik daar ben geweest. De prachtige muziek, de bijzondere attracties, de elfjes en feeën: ik vind het allemaal even mooi. Wat maakt de Efteling nou zo magisch?

De Efteling is anders dan alle andere Nederlandse pretparken. Het is een aparte wereld. Dat begint al als je onder het puntdak van de ingang bent gelopen. Van verschillende kanten klinken sprookjesachtige melodieën. Alles is tot in detail uitgewerkt, van de lantaarnpalen die eruit zien alsof ze door engeltjes zijn gemaakt, tot de toverachtige prullenbakken. Want zeg nou zelf: een park met prullenbakken die ‘papier hier’ zeggen en die je vervolgens bedanken is toch magisch?!

De Efteling is een fantasiewereld waarin je je terug kunt trekken uit de waan van alledag. Even geen gezeur van je baas aan je hoofd of denken aan die stapel was die bij thuiskomst op je wacht. De attracties zijn stuk voor stuk betoverend. Zelfs de wachtrijen zijn soms zo gemaakt dat het het soms urenlange wachten bijna leuk maakt. Bijvoorbeeld bij De Vliegende Hollander, waarbij je je in een spookachtig, middeleeuws dorpje waant, compleet met pratende spiegel à la Sneeuwwitje.

Alleen voor kinderen?
Sommige mensen vinden het misschien raar of kinderachtig dat ik nog steeds zo van iets kan genieten, wat in eerste instantie voor kinderen is bedoeld. Dat kan ik begrijpen. Een deel van de magie schuilt waarschijnlijk ook in het feit dat ik vroeger elk jaar met mijn ouders en broertje naar de Efteling ging. Ik bewaar er speciale herinneringen aan. Zoals aan de dansende rode schoentjes in het Sprookjesbos, waar de vierjarige Laura niet weg was te slaan. Daar móét ik dan ook altijd even langslopen. Of aan Carnaval Festival, waarvan ik nog steeds een lach op mijn gezicht krijg en het liedje de rest van de dag in mijn hoofd blijft hangen. Of aan de Droomvlucht, waar ik nog steeds met kippenvel op mijn armen naar kan kijken en waarvoor ik het lange wachten elke keer weer dubbel en dwars over heb, ook al kan ik de elfjes en trollen in hun bossen inmiddels bijna uittekenen, maar toch ook telkens weer iets nieuws ontdek.

Leuker voor meisjes?
Misschien hangt het ‘Eftelingfan’ zijn ook af van je geslacht. Wij vrouwen zijn nu eenmaal sneller onder de indruk van schattige dansende elfjes in waterlelies, van duizend-en-een-nacht-achtige taferelen in de Fata Morgana of van een trol die aan een boomtak slingert. Mannen houden doorgaans toch meer van snelle achtbanen of andere stoere attracties. Ook die kun je in de Efteling vinden, maar als je echt van spanning en sensatie houdt, kun je beter naar een pretpark als Walibi gaan.

Toch denk ik niet dat de Efteling automatisch leuker is voor meisjes dan voor jongens. Mijn broertje heeft er namelijk ook een zwak voor (oké, hij is homo, maar toch). Er zijn vast genoeg mannen die stiekem enorm kunnen genieten van een dagje Efteling. Ze laten het misschien niet snel merken, omdat dat niet cool is, maar diep in hun hart smelten ook zij bij het zien van de tot in detail uitgewerkte elfjes en trollen in de Droomvlucht. Ze schreeuwen het alleen niet van de puntdaken bij de ingang.

Wat mij betreft blijft de Efteling leuk, hoe vaak je er ook heen gaat. Hoewel, vaker dan één jaar is misschien wat overdreven. Ik zou niet zo snel een abonnement nemen op de Efteling, zodat je zo vaak kunt gaan als je wilt. Ik denk toch dat de magie dan langzaam maar zeker afneemt. Maar zo lang het mij niet gaat vervelen, blijf ik in de Efteling komen tot ik er bij neerval!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *