Mijn eerste kat

Vanaf volgende week mag ik mezelf de heuse eigenaar van een kat noemen. Vriendlief en ik krijgen tijdelijk een lief, snoezig poezenbeest om voor te zorgen. Ik kan mijn geluk niet op!

Ik heb altijd al graag een kat gewild. Toen ik bij mijn ouders woonde hadden we een paar weken de pers van mijn oom in huis, een echte diva. Gek dat ik op dat beest was! Ik vond het heerlijk als hij bij me kwam liggen op de bank, met zijn kopje op mijn schoot. Dat hij af en toe met zijn scherpe nagels gaten in mijn kleding maakte, vergaf ik hem maar al te graag.

Ook de keren dat hij op de trap stond en me uitdagend aankeek omdat hij niet naar boven mocht, maar het toch deed, nam ik op de koop toe. Daar was hij veel te lief voor. Ik heb altijd mijn excuses aangeboden voor de keren dat ik hem ‘lelijke kutkat’, of iets in die trant, noemde.

En nu krijgen vriendlief en ik een eigen exemplaar. Het is tijdelijk, dat wel, want de mensen van wie we haar overnemen mogen geen huisdieren in hun tijdelijke huis. Zodra ze een nieuw huis hebben nemen ze haar weer terug (snik).

Vriendlief weet overigens niet zeker of hij wel een dier wilt om voor te zorgen. Hij heeft geen ‘concrete kattenervaring’, zoals hij het zelf noemt. Bovendien vindt hij alle dieren maar onvoorspelbare wezens. En aangezien hij het type is dat nogal snel schrikt… Dus dat we de poes nu op proef krijgen, komt hem goed uit!

Een beetje spannend vind ik het wel. Ik heb altijd gezegd dat ik in dit huis geen kat wil, omdat het daarvoor gewoonweg te klein is en het dier ook niet naar buiten kan. Dit is echter een binnenkat, dus ik verwacht niet dat ze alle mogelijke moeite zal doen om uit het raam te klimmen. Maar wat als ze het hier niet leuk vindt? Of haar echte baasjes mist? Ze heeft hier wel haar eigen spulletjes, die we van de eigenaren meekrijgen, maar ze zal toch waarschijnlijk moeten wennen.

Tot nu toe hebben we onze leenkat één keer ontmoet. Vriendlief en ik vonden het een aangename kennismaking. Of mevrouw poes er ook zo over dacht, werd niet gelijk duidelijk. Het eerste halfuur bleef ze angstig verstopt achter de gordijnen zitten. Maar toch ik kreeg de indruk dat ze het ook best prettig vond toen ze even later bij vriendlief op schoot kroop. En hij stiekem ook.

Ik hoop maar dat het goed gaat, voor de tijd dat ze hier is. Misschien is vriendlief haar na een dag al beu. Of gaat de poes de hele nacht miauwen omdat ze haar baasjes mist. Of poept ze van de stress in bed in plaats van op de kattenbak. Je weet het niet. Dieren blijven onvoorspelbaar. Daar heeft vriendlief wel een punt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *